What's working for @fatemehsalemighamsari on Instagram.

اگر از مسیر سختت لذت نمی‌برم یه جای کار ایراد داره ... اگر از مسیر که جاده است به اندازه مقصد که دریاست لذت نبری دیگه مقصد ناقص و بی معنی دیگه دریا برات با یه دریای خشک شده فرقی نداره بهم دایرکت بده فقط برای ۵ نفر می‌خوام یه برنامه بدم که زندگیتون رو زیر و رو میکنه #موفقیت #کنکور #انگیزشی #ریاضی #تلاش#مسیر#عملگرایی#تلاش#دخترقوی

کپشن رو نخونی ضرر کردی بفرست برای دانش آموز هابی که میشناسی امروز توی تاکسی خانمی داشت با تلفن حرف میزد بچه اش زنگ زده بود و گفتش که +مامان! ریاضی ۱۷.۵ شدم مامانش گفت : تاریخ چی نمی‌دونم چی شده بود ولی از اون لحظه به بعد مادر شروع کرد به سرزنش کردن بچه اش و می‌گفت علیرضا بهونه نیار این حرفا رو نزن مگه تاریخ چی ؟ حفظی دیگه تو یکساعتم نخوندی من که داشتم می‌شنیدم اینارو خورد شدم چه برسه به اون دانش آموز خواستم بگم : پدر مادر های عزیز اول حمایتتون رو نشون بدید وقتی یه نوجوان زنگ زده بگه ریاضی چند شده شمارو آدم امنش دونسته و خواسته تو خوشحالی اش شریک باشید اما شما کاری میکنید که از شما دور بشه و در آینده نزدیک به کمالگرایی برسه بعد وقتی یکی دیگه رو جایگزین تون کرد کسی که ازش حمایت می‌کنه و سرزنش می‌کنه دیگه نمیتونید‌ کاری بکنید. روزتون مبارک دانش آموز های عزیز این پ.ست رو بفرستید برای پدر مادرها و دانش آموز ها #روز_دانش_آموز#ریاضی#مدرسه#معلم#دهه_هشتادی

این کتاب و نویسنده شدن من یه داستان داره... سال‌ها پیش، وقتی کلاس یازدهم فرزانگان ۱ بودم، یه دوره‌ای از زندگیم رو گذروندم که باعث شد به خودم، توانایی‌هام و حتی استعدادم شک کنم. هر روز ۵:۳۰ یا ۶ صبح بیدار می‌شدم برای مدرسه و شب‌ها ۱۲ یا ۱ می‌تونستم بخوابم. دوستای دبیرستانم که هنوزم برام عزیزن، اون روزها رو یادشونه. یه اکیپ خاص توی کلاس روی من فوکوس کرده بودن و هر جوری می‌تونستن سعی می‌کردن منو زیر سؤال ببرن. مثلاً یه بار سر کلاس شیمی رفتم پای تخته و سؤال رو حل کردم. معلم از بچه‌ها پرسید: «درسته؟» همون اکیپ گفتن: «نه.» معلم پرسید: «چرا؟» گفتن: «چون سالمی همیشه اشتباه می‌کنه!» و زدن زیر خنده. البته چند ثانیه بیشتر طول نکشید که معلوم شد جوابم درست بوده. ولی بعضی حرف‌ها حتی وقتی اشتباهن، اثرشون رو می‌ذارن. کم‌کم منی که برای هر کاری توی مدرسه داوطلب می‌شدم، جرئتم رو از دست دادم. از ترس اینکه اشتباه کنم و مسخره بشم، کلی فرصت رو از دست دادم. حتی درسم هم افت کرد. یه جایی به خودم نگاه کردم و گفتم: «تو اون آدمی نیستی که روز اول وارد این مدرسه شد.» خیلی زمان برد تا برگردم به نقطه صفر؛ به همون جایی که هنوز زخم نخورده بودم. ولی بعد تصمیم گرفتم فقط به صفر برنگردم؛ از صفر رد بشم. آخرین روز امتحانات نهایی، رفتم سمت سرگروه همون اکیپ و گفتم: «می‌خوام باهات حرف بزنم.» مثل همیشه با همون نگاه همیشگی اومد و گفت: «بله؟» گفتم: «رفتارت خیلی بد بود. همه مثل من نیستن که بتونن از پسش بربیان.» پوکر فیس نگام کرد و گفت: «خب؟» گفتم: «یاد بگیر به آدما لطمه نزنی.» کلافه شد و رفت. این حرف رو نزدم که اون عوض بشه؛ راستش فکر نمی‌کنم آدم‌ها همیشه عوض بشن. این کار رو کردم تا جرئت خودم رو پس بگیرم. بعدها بعضی از هم‌کلاسی‌هام بهم گفتن: «فاطمه، واقعاً چه جرئتی داشتی که رفتی بهش گفتی. دمت گرم.» و شاید همون روز بود که فهمیدم شجاعت، نترس بودن نیست؛ شجاعت یعنی با وجود ترس، کاری رو که باید انجام بدی. از اون روز خیلی روی خودم کار کردم تا نه‌تنها به نقطه صفر برگردم، بلکه ازش عبور کنم و برسم به سمت مثبت ماجرا. و امروز، توی ۲۳ سالگی، من نویسنده شدم. نویسنده دوم کتابی که بخشی از مسیر من از صفر به سمت مثبت بود. کتاب « این است عمل‌گرایی من». و این داستان هنوز ادامه دارد... شاید بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت کامل از بین نرن، ولی می‌تونن تبدیل به سوخت مسیرمون بشن. شما چه زخمی رو به رشد تبدیل کردید؟ شما هم تا حالا آدم یا اتفاقی توی زندگیتون بوده که باعث بشه به خودتون شک کنید؟ چطور ازش عبور کردید؟